Wybór odpowiedniego rozpuszczalnika to jedna z pierwszych decyzji, jaką musi podjąć badacz po zakupie liofilizatu. Częstym dylematem w środowisku laboratoryjnym jest wybór między dwoma mediami: woda bakteriostatyczna a standardowa sól fizjologiczna (woda do iniekcji). Choć oba płyny wyglądają identycznie, ich właściwości chemiczne diametralnie zmieniają trwałość roztworu badawczego.
Czego dowiesz się z tego artykułu:
Czym dokładnie jest woda bakteriostatyczna?
Woda bakteriostatyczna (często oznaczana jako BAC Water) to w rzeczywistości sterylna woda wzbogacona o dodatek 0,9% alkoholu benzylowego. To właśnie ten dodatek czyni ją „bakteriostatyczną”.
Dlaczego alkohol benzylowy jest kluczowy?
W momencie przebicia gumowego korka fiolki igłą, sterylność wnętrza zostaje naruszona. Do środka mogą dostać się mikroorganizmy z powietrza. Alkohol benzylowy pełni funkcję konserwantu – hamuje on namnażanie się bakterii wewnątrz roztworu przez okres do 28-30 dni.
Dzięki temu woda bakteriostatyczna jest idealnym wyborem w przypadku peptydów, które będą używane wielokrotnie w dłuższym okresie czasu (np. w seriach badawczych trwających kilka tygodni).
Sól fizjologiczna i woda do iniekcji – jednorazowy użytek
Drugą grupę stanowią rozpuszczalniki bez konserwantów:
- Sól fizjologiczna (NaCl 0,9%): Wodny roztwór chlorku sodu.
- Woda do iniekcji (Sterile Water): Czysta, pozbawiona minerałów woda poddana procesom sterylizacji.
Ponieważ płyny te nie zawierają alkoholu benzylowego, po otwarciu (lub rekonstytucji peptydu) stają się one doskonałą pożywką dla bakterii. Zgodnie ze sztuką laboratoryjną, roztwór przygotowany na bazie soli fizjologicznej powinien zostać zużyty natychmiastowo (w ciągu jednej sesji badawczej), a jego resztki zutylizowane.
Tabela porównawcza: Co wybrać do laboratorium?
Poniższe zestawienie pomoże Ci dobrać odpowiednie medium do Twojego projektu badawczego.
Wpływ na strukturę peptydów
Wielu badaczy zastanawia się, czy alkohol benzylowy może uszkodzić delikatne łańcuchy peptydowe. W przypadku większości stabilnych peptydów, takich jak BPC-157 czy Melanotan, woda bakteriostatyczna jest w pełni bezpieczna i nie powoduje degradacji struktury przez okres do 4 tygodni (przy przechowywaniu w lodówce).
Warto jednak pamiętać o prawidłowej procedurze mieszania, o której pisaliśmy w poprzednim artykule: Przechowywanie peptydów: 5 Zasad i Instrukcja. Nieprawidłowe wstrzykiwanie rozpuszczalnika (zbyt silny strumień) jest znacznie groźniejsze dla peptydu niż obecność alkoholu benzylowego.
Podsumowanie
Wybór jest prosty: jeśli Twój projekt badawczy zakłada zużycie całej zawartości fiolki „na raz” – sól fizjologiczna będzie wystarczająca i tańsza. Jeśli jednak planujesz wielokrotne pobieranie materiału z jednej fiolki w odstępach czasu, woda bakteriostatyczna jest absolutną koniecznością, aby zachować czystość mikrobiologiczną próby.
W JohnyLabs rekomendujemy stosowanie najwyższych standardów sterylności, niezależnie od wybranego medium.